Alula, łączę się z Tobą w bólu (co do Urzędu) Ja też jestem szczęśliwa, że mam pracę - wyobrażam sobie, jak byłabym sfrustrowana, gdybym jej nie miała Jednak nie uszczęśliwia mnie perspektywa biegania za maluszkami w pocie czoła w taki upał, o ileż bardziej wolałabym przenieść się w czasie wstecz i spędzić ten dzień w klimatyzowanym biurze, z nosem w komputerze i papierzyskach Zazdroszczę Ci podejścia, ja w gruncie rzeczy nie mam powołania do bycia nianią, chociaż daję z siebie wszystko, dzieci są do mnie b. przywiązane a rodzina nie szczędzi słów wdzięczności i uznania. Nie jest też tak, że się zmuszam i nie lubię, wręcz przeciwnie, ale wciąż ze środka wyłazi tęsknota za czymś innym... Tak czy inaczej miłego dnia i bezstresowego załatwienia spraw.

Iwona W.

coś miłego:
zaręczyłam się i jestem teraz narzeczona    

Gratuluję. Data ślubu już jest?

Jeśliby zmienić tytuł wątku na: "Niania I półdarmowa pomoc domowa, czyli dwa i więcej w jednym" mogłabym zacytować kolejną fajną ofertę z Warszawy: 

"Poszukuję Gosposi-niani w godż od 8-18 Warszawa centrum.
Do obowiązków należałoby
1. Utrzymanie porządku w domu (sprzątanie)
2. Opieka nad dzieckiem w wieku 2 lata"

W obowiązkach zaznaczono nie tylko sprzątanie ale tzw. "full serwis" a wszystko to za całe  "do 10 zeta/h". Ha!

Szczęście niejedno ma imię. Ja w różnych momentach życia czuję się szczęśliwa, niezmiennie jednak wtedy, gdy mam święty spokój i poczucie, że wszyscy moi bliscy są zdrowi i bezpieczni . W odwrotnej kolejności

Kwestia kontroli "wybiórczej"  (na kogo wypadnie na tego bęc), albo bliżej nieokreślonego "klucza" (to akceptowalne co się komu takowe wydaje)

Maryla S.

Ooo, teraz mi cieplutko po gorącej kąpieli   
Danusiu, przecież wszyscy muszą być przypięci linami, i dzieci i dorośli też    obojętnie czy wspinają się po skałkach, czy w parku linowym.  

 

Suma sumarum najważniejsze, że wnusia cała i na pewno zadowolona. Kiedy obserwuje się takie wyczyny serce niejednokrotnie staje w poprzek, ale z reguły zagrożenie nie jest większe niż w trakcie codziennego przemieszczania się po mieście, korzystania ze środków komunikacji itp. Tylko gorzej wygląda i bardziej działa na wyobraźnię .

Ojejku, jak ja nie chciałabym zostać taką babunią, która wymaga pomocy/opieki. Może zmieni mi się punkt widzenia, jak już doczekam stosownego wieku a życie nadal będzie mi się podobało, ale teraz, gdy o tym myślę, chciałabym żyć dopóty dopóki będę samowystarczalna ruchowo i umysłowo.